Popiersie Gerharta Hauptmanna

Po otrzymaniu w 1912 roku Nagrody Nobla Gerhart Hauptmann zyskał międzynarodową sławę. Był jednym z najważniejszych przedstawicieli naturalizmu z literaturze, w swej twórczości sięgał jednak również do innych stylów. Postrzegał siebie w roli następcy Goethego i kreował się na nowego „księcia poetów”, co zresztą można rozpoznać na jego portretach. Wywoływało to jednak kpiny innych pisarzy, jak choćby Thomasa Manna. W swym najsłynniejszym dramacie „Tkacze” (po śląsku „De Waber”) z 1892 roku wystawił pomnik śląskim tkaczom, przetwarzając literacko – podobnie jak Heinrich Heine w „Pieśni tkacza” – ich bunt z 1844 roku.

Na Śląsku Hauptmann cieszył się wielką estymą. Możliwość sportretowania twórcy wielu artystów i artystek uznawało za zaszczyt. Z drugiej strony Hauptmann przez całe życie związany był ze sztuką i przyjaźnił się z wieloma artystami. W młodości sam pragnął zostać rzeźbiarzem, uczęszczał nawet do klasy rzeźby w Królewskiej Szkole Sztuki i Rzemiosła Artystycznego we Wrocławiu, jednak wkrótce porzucił te zamiary.

W momencie zlecenia na popiersie Hauptmanna Thomas Myrtek (1888–1935) z Bytomia był prezesem wpływowego Związku Artystów Śląska. Odwiedził pisarza w jego letnim domu na wyspie Hiddensee. Wykonany przypuszczalnie we Wrocławiu odlew z brązu uległ zniszczeniu w czasie II wojny światowej. W 1922 roku krewny Myrtka, Erich Fitza sporządził dla Hali Miejskiej w Oberursel nowy odlew w brązie na podstawie zachowanego gipsowego odcisku. Do Muzeum Śląskiego popiersie trafiło w 2008 roku.