Sztuka na początku XX wieku na Śląsku

Brakowało mecenasów sztuki, którzy wspieraliby nową generację artystów. We Wrocławiu dopiero w latach dwudziestych wyzwalający impet młodego pokolenia zamanifestował się dążeniem do nowego stylu we wszystkich dziedzinach sztuki. Mimo niesprzyjających okoliczności rozwinęło się bogate życie kulturalne, promieniujące do 1933 roku na obszar całego Śląska.

Romantyczny, nieokiełznany krajobraz Karkonoszy z regionami wiecznego śniegu przypominającymi Alpy, od XVIII wieku fascynował artystów, zwłaszcza malarzy romantyzmu, takich jak Caspar David Friedrich, Carl Gustav Carus i Adrian Ludwig Richter. Rozpowszechnione w druku reprodukcje popularyzowały w całych Niemczech widoki górskich jezior, wodospadów i formacji skalnych. Popyt na nie rósł wraz z rozwojem turystyki w XIX wieku. Od końca stulecia malarze i intelektualiści coraz liczniej szukali inspiracji artystycznych w kontakcie z naturą. Niektórzy osiedlali się w górskich wioskach. Dzisiaj ich śladem idą polscy artyści.

W atmosferze rodzącej się fascynacji malarstwem krajobrazowym i plenerowym wrocławski artysta malarz Adolf Dressler oraz profesor Akademii Carl Ernst Morgenstern wraz ze swymi uczniami wyruszyli w latach osiemdziesiątych XIX wieku w Karkonosze. Później wielu artystów osiedlało się tutaj, by z dala od wielkomiejskiego zgiełku tworzyć w harmonii z naturą. W roku 1922, w okresie niedostatku, powołali oni do życia w Szklarskiej Porębie Górnej „Stowarzyszenie Artystyczne św. Łukasza”, które lansowało artystów organizując wystawy, wieczory literackie i wykłady popularno-naukowe. Do 1931 roku siedziba Stowarzyszenia mieściła się w Młynie Łukasza, następnie w hotelu „Nad Wodospadem Kamieńczyka”. Grupa istniała do 1945 roku.